ఇరు చూపులు

ఊహలకి ఊపిరి పోస్తూ,
ఊసులలో ఊగిసలాడుతూ,
కళ్ళల్లో కదలాడే కలలను
చూపులతో తాకుతూ, త్రాగుతూ,,
మరపురాని మైమరుపులో
గుండెల్లో గురుతుల్ని
శాశ్వతంగా చెక్కుతూ
ఊహలు గుసగుసలాడే
ఊపిరి తొణికి సలాడే. 

రేరేడు .

అదిగదిగో జాబిల్లి
అటుచూడు,
అటుచూడు.
నల్లనీ చీకట్లో
తెల్లనీ రేరేడు.
కారుమబ్బుల దాగి,
కాసేపు కనరాడు.
దోబూచులాడెను,
దోర వన్నెల్లో.
అలసిపోయాడేమొ,
అల్లన మేఘాల్లో,.
సొలసి ఒదిగాడేమొ,
నిదురమ్మ వొళ్ళో.

నిశ్చల సునామీ

నీలి కన్నుల్లో,
దాగున్న సంద్రం.
గుండె లోతుల్లో,
పొంగే తరంగం.
అల్ప పీడనమైనా,
అధికపీడనమైనా,
ఓ మైనా
నీ మది
వేయి సునామీల
నిశ్చల నది.. 

తాదాత్మ్యత

చంటి పాప
తన కంటి పాప
తన వొళ్ళో
తన కళ్ళెదుట
వొళ్లు మరచి
అపుడపుడూ
ముసి ముసిగా నవ్వుతూ
పిడికిలి మెత్తగా
తెరుస్తూ మూస్తూ
నిద్రలోనే అమ్మతో
మాట్లాడుతున్నాడా అన్నట్లు
పెదాలు కదుపుతూఉంటే
అమ్మ తాదాత్మ్యతకు
అంతుందా.. 

ఇంతి ఇంతే (నా ?)

సర్వ కార్య
సర్వకాల
సక్రియాసంపన్నురాలు..
నిత్య శ్రామికురాలు
సత్యధార్మికురాలు
అతివేనయా.
ఇంటా బయటా
ఇంతగా తోడునిస్తున్నా,
ఇంతి ఇక్కట్లు
ఇంతింత కాదయా..

అభిసారిక

కలలు కన్న
రాకుమారుడు
మనసుపడ్డ
మానసచోరుడు
కనుచూపు మేరలో
కాంచినంతనే
పాదాలాగాక
పదాలందక
కళ్ళు తెరిచి
వొళ్ళు మరిచి
యెదవోపని
ఎడమాపని
తుళ్ళింతల్లో
ఎగిరిపడి ఎదురేగి
ఒదిగిపోయే
అభిసారికా!!
నీ కలలు పండేనిక..


నేను.

నాకు నేనుగా
నన్ను నేను ఒంటరినైన వేళా
నన్ను నానేనొదిలి
కనుమరుగైన వేళా..
జ్ఞ్యాపకాలు ఆక్రమించి
ఆత్మనీ అవశేషరహితగా చేసి
అస్తిత్వాన్ని మసకేసే వేళా.
స్పందనలకతీతంగా
అనుభావావషేశాల్ని
ఒక్కొక్కటిగా తొలుస్తూ
సజీవ నిర్జీవయై
ఒంటరిగా నేను..