ఇంతి ఇంతే (నా ?)

సర్వ కార్య
సర్వకాల
సక్రియాసంపన్నురాలు..
నిత్య శ్రామికురాలు
సత్యధార్మికురాలు
అతివేనయా.
ఇంటా బయటా
ఇంతగా తోడునిస్తున్నా,
ఇంతి ఇక్కట్లు
ఇంతింత కాదయా..

అభిసారిక

కలలు కన్న
రాకుమారుడు
మనసుపడ్డ
మానసచోరుడు
కనుచూపు మేరలో
కాంచినంతనే
పాదాలాగాక
పదాలందక
కళ్ళు తెరిచి
వొళ్ళు మరిచి
యెదవోపని
ఎడమాపని
తుళ్ళింతల్లో
ఎగిరిపడి ఎదురేగి
ఒదిగిపోయే
అభిసారికా!!
నీ కలలు పండేనిక..


నేను.

నాకు నేనుగా
నన్ను నేను ఒంటరినైన వేళా
నన్ను నానేనొదిలి
కనుమరుగైన వేళా..
జ్ఞ్యాపకాలు ఆక్రమించి
ఆత్మనీ అవశేషరహితగా చేసి
అస్తిత్వాన్ని మసకేసే వేళా.
స్పందనలకతీతంగా
అనుభావావషేశాల్ని
ఒక్కొక్కటిగా తొలుస్తూ
సజీవ నిర్జీవయై
ఒంటరిగా నేను.. 

చిరు దీపం

ముసిరిన చీకటి
కమ్ముతున్నా
నీ ఆలోచనల
ముసుగు కప్పి
జ్ఞ్యాపకాలకి
ఊపిరిలూదుతున్నా..

కనుమరుగైన
కడగంటి చూపుకి
హృదిలోని చిరుఆశ
మిణుగురులా
తడిసిన రెప్పల్ని
తడుముతోంది..

కదలని కాలం
కడలిలా ముంచుతున్నా
నీ కలల అలల్లో
కాయమింకా
తేలుతూనే ఉంది..

చిరు సవ్వడికీ
చిగురించే శ్వాస
ప్రతిసారీ మరుజన్మనిస్తోంది.

యెద తిమిరాన్ని
రోదపెడుతూ
మది తలపుల
తలుపు వాకిట్లో
చిరు దీపపు
హారతి వెలిగించి
ఎదురు చూస్తున్నా..
ఉదయం కోసం
హృదయం
పరుస్తున్నా... 

పెగిలే (పగిలే) గొంతు.

మా గొంతుకలు
కోయిలకూ లేవంటారు
మా పలకరింపులకు
పులకరిస్తారు
మా గొంతుకతో పాడుకుంటారు
మా గొంతుకను వాడుకుంటారు
మీకోసం వాడితే
ప్రాణం లేచోస్తుందంటారు.
మాకోసం వాడితే
గొంతులేస్తుందంటారు..
మా గానానికి
మీ కాళ్ళు నర్తిస్తూనే
మా గొంతు పై
మీ వ్రేళ్ళూ నర్తిస్తుంటయ్..
నొక్కడానికి,,,.
అడుగుల్తో
అడుక్కి తొక్కడానికీ..

అమ్మ ...

అనిర్వచనీయ
నిర్వచనం
అమ్మ ...

అమ్మ కడుపు.

కలల పంటవు నువ్వు,,
నా కడుపు పంటవు నువ్వు,,
కాళ్ళు అరిగించి,
నా కళ్ళు కరిగించి,
బతుకు నీడ్చె బండి
ఇరుసునవుతా,,
నా బుజ్జి కొండా!!
నీ బొజ్జకు నా కండకరిగిస్తా..