ముసిరిన చీకటి
కమ్ముతున్నా
నీ ఆలోచనల
ముసుగు కప్పి
జ్ఞ్యాపకాలకి
ఊపిరిలూదుతున్నా..
కనుమరుగైన
కడగంటి చూపుకి
హృదిలోని చిరుఆశ
మిణుగురులా
తడిసిన రెప్పల్ని
తడుముతోంది..
కదలని కాలం
కడలిలా ముంచుతున్నా
నీ కలల అలల్లో
కాయమింకా
తేలుతూనే ఉంది..
చిరు సవ్వడికీ
చిగురించే శ్వాస
ప్రతిసారీ మరుజన్మనిస్తోంది.
యెద తిమిరాన్ని
రోదపెడుతూ
మది తలపుల
తలుపు వాకిట్లో
చిరు దీపపు
హారతి వెలిగించి
ఎదురు చూస్తున్నా..
ఉదయం కోసం
హృదయం
పరుస్తున్నా...
అద్భుతమైన చిత్రానికి, అర్దవంతమైన కవిత.
ReplyDelete