ప్రేమ
దానర్ధం ఒకప్పుడే కాదు..
ఇప్పుడైనా ఎప్పటికైనా ఒకటే అర్ధం.
ఒకప్పుడు దాన్ని ఆరాధనా, త్యాగం
అనురాగాలతో చూపించేవారు.
ప్రేమంటే ఇచ్చేదనే భావనుండేది,
ప్రేమ ఏరంగూలేనిస్వచ్చ మైనదిగా ఉండేది.
నిజానికీ ప్రేమంటే నే సంతోషాన్నిస్తూ పంచుతూ ప్రెమకొరకు ఎంతటి బాధనైనా ఓర్చుకుని
ప్రేమించినవారిని గుండెల్లో దాచుకునే
కన్నబిడ్డ వాత్సల్యమే ప్రేమంటే.
కానిపుడు,
ప్రేమకూ రంగుంది.
ప్రేమకూ ఓ రోజుంది.
ప్రేమకూ ఓ గుర్తుంది.
ప్రేమకూ ఓ పేటెంట్ ఉంది.
కాని ప్రేమే లేదు.
ఎలా ఉంటుంది?
అందాలూ ఆకర్షణలూ,
హంగూ ఆర్భాటాలూ,
పొంగూ పొగరూ,
ప్రదర్శనా పటాటోపాలూ,
పోటీలూ పోల్చుకోడాలూ,
సినిమాలూ షికార్లూ,
పబ్బులూ గబ్బులూ .
ఇంతటి మెనూ కింద నలిగి ఊపిరాడక,
ప్రేమెప్పుడో చచ్చూరుకుంటుంది.
కేవలం కాంక్షా, వాంఛా, ఆరాటం, అనుమానం,
ఈర్ష్యా, కోపాలే మనస్సులో తనువుల్లో నిండిపోయి ప్రేమంటే లాక్కునే వస్తువై,
ప్రేమంటే అణచివేతై,
ప్రేమంటే వేటై,
చేతుల్లో మారణాయుధంగానూ మారింది.
ప్రేమ రక్తసిక్తమైంది,
ప్రేమ చచ్చిపోయింది,
ప్రేమదోన్మాద పైశాచిక ప్రవృతికి
కడుపుకోతలూ కన్నీటి వెతలూ
కుటుంబాలనే కబలిస్తున్నాయి
ఈ విపరీత ధోరణులకు,
అబ్బాయిలనే పూర్తిగా నిందించలేం,
నిలదీయలెం.
తెలిసీ తెలియని వయసులో
అత్యుత్సాహాలకు పోయి
తాత్కాలిక ఆకర్షణలకూ ఆడంబరాలకూ
మోమాటాల పరిచయాలనూ,మనసుతో ముడిపెట్టి, అమ్మాయిలూ తెలీకుండానే
అవకాశామిస్తున్నారనడంలో
ఏమాత్రం సందేహం లేదు.(కొన్ని సంఘటనల్లో)
విపరీత మనస్కులకు ఆమాత్రం అవకాశం చాలు
పెట్రేగి పోడానికి,
ప్రేమించమని,
ప్రేమించాల్సిందేననీ,
లేకుంటే చంపేసి ఇంకెవరికీ దక్కనీయని
ఉన్మాదస్థితికి చేరడానికి.
ఎంతో ఉజ్వల భవిష్యత్తుని
నిర్ణయించుకునే అమూల్యమైన కాలాన్ని
ఇలా చవగ్గా కాల్చేసి,
బతుకుల్లో బూడిదను,
కన్నవారికి కడుపుకోతనూ మిగిలిస్తున్నారు..
బతికేది బతికించేదే ప్రేమ,
చంపేదీ చచ్చేదీ ప్రేమకాదు,
