దేహం అశాశ్వతమే.
స్తిత్వానికి అదృశ్య ఊహలకీ
ఆశలకీ దృశ్య రూపమున్నందుకే
ఇన్ని ఉపసద్రుశ్యాలూఉపస్తితులూ.
నిరాశా నిస్పృహల
సశేష అవశేషాలనుండి
తిరిగి కోలుకుని కోల్పోయిన
క్షణాల కాలాన్ని
జీవితాంతం అనిపించేలా
పునః ప్రతిష్టించడం.
అతిధే అయినా అణువణువూ తనువణువూ తనదై
కాలాన్ని కొలిచే ప్రామాణికం.
దేహసందేహాలన్నీ సందేశాలే.
కొలువైన జీవాన్నీ సెలవంటూ
సేద తీరే వేళ,
మౌన సాక్షిగా నిలిచే స్థిత ప్రాజ్ఞ్యి దేహం.
