ఆ కౌగిలి.
ఆ స్పర్శ.
ఆ చల్లదనం.
ఆ గోరు వెచ్చదనం.
ఆ కమ్మటి వాసన
ఆ సహనం.
ఆ ఓదార్పు.
నరనరాల్నీ.
తాదాత్మ్యతనిచ్చే
ఆ వాత్సల్యం.
ఒక్కడుగు వేస్తే
పరుగెత్తుకొచ్చి.
అల్లుకునే ఆ ఆత్రం.
అడగందే అన్నం పెట్టకుండా
అమ్మా అని పిలిపించుకోవాలనే
ఆ స్వార్ధం ,
కడివెడు కన్నీటినీ
క్షణాల్లో పన్నీటిగా మార్చుకునే
ఆకంటి చూపుల వైవిధ్యం.
ఆమ్ల వర్షాన్ని సైతం
అమృత వశం చేసే
అమ్మపాశం .
పరుగెడుతోన్న ఒక్కొక్షణం
ప్రాణాన్ని తరుగుతోందని
ఎలా చెప్పను?
తరుముతోన్న మృత్యువు
నీదరికి చేర్చేనని
హత్తుకున్న నీగుండె తడి తగిలి
ఎద సేదదీరేనని సంబరపడనా!
స్రవిస్తున్న రుధిరం
నీ ఆధారాల ముద్రలతో
అరుణిమయ్యెనని అల్లుకోనా?
శ్వాస బరువవుతూ
తనువు తేలికవుతూ
అణువణువూ నీలో కోల్పోతూ
తుదిసమారం ఓడిపోయి
నిన్ను గెలుచుకోనా.
పొలాలు పొక్కిలై
పల్లె పట్టుకొమ్మజారి
బతుకును ఈడ్చి
పట్నపు పోగచూరుపట్టిస్తే
అమాయక జీవితాలు
పట్టెడన్నం కరువై
కడుపునూ
కన్నకడుపునూ కట్టేసుకుని
కాళ్ళకింది భూమి
నిప్పుకణికై కాలుస్తుంటే
పాలిపోయిన మొహాన్నీ
పసి వాణ్ణీ చూసి
పని ఎవడూ ఇవ్వక
ఆకలి ఏడుపు
గుక్కలోనే పట్టి
నవ్వుతో అమ్మకు
నమ్మకాన్ని అరువిచ్చే
బుజ్జి తండ్రికి
ఉగ్గుపాల జ్ఞాపకాల
జోలపాడదామా.
అన్నమిచ్చిన
చేతులకేమీ చేయలేని
మన చేతకానితనమ్మీద
మనమే జాలిపడదామా.
ఎంత చేరువైనా
చేరుకోలేని
తీరాలెన్నో.
చెంతనున్నా
చెరిగిపోని
దూరాలెన్నో.
గొంతు పగిలినా
పెగలని
మిగులు ఊసులెన్నో.
క్షణాలన్నీ
దోసిట్లో పోసినా,
బరువెక్కి,
కరువైన,
కాలాలెన్నో.
కళ్ళు తెరిచాక
మొదలైన వెదుకులాట
ఆటాపాటా దాగుడుమూతలాడి
వెలివేసిన బాల్యాన్ని ఏరుకుంటూ
మేలితిప్పే ప్రశ్నలను
పిడికిటనే పిసికేస్తూ
పసివేళ్ళు పనివేళ్ళయి
ముసిరే చీకట్లోకి
విసిరేయబడ్డ నెలవంకలు
పొగచూరిన బతుకుల్లో
పొడచూపని వెలుగులో
అక్షరదీపం వెలిగేనా
ప్రేమ
దానర్ధం ఒకప్పుడే కాదు..
ఇప్పుడైనా ఎప్పటికైనా ఒకటే అర్ధం.
ఒకప్పుడు దాన్ని ఆరాధనా, త్యాగం
అనురాగాలతో చూపించేవారు.
ప్రేమంటే ఇచ్చేదనే భావనుండేది,
ప్రేమ ఏరంగూలేనిస్వచ్చ మైనదిగా ఉండేది.
నిజానికీ ప్రేమంటే నే సంతోషాన్నిస్తూ పంచుతూ ప్రెమకొరకు ఎంతటి బాధనైనా ఓర్చుకుని
ప్రేమించినవారిని గుండెల్లో దాచుకునే
కన్నబిడ్డ వాత్సల్యమే ప్రేమంటే.
కానిపుడు,
ప్రేమకూ రంగుంది.
ప్రేమకూ ఓ రోజుంది.
ప్రేమకూ ఓ గుర్తుంది.
ప్రేమకూ ఓ పేటెంట్ ఉంది.
కాని ప్రేమే లేదు.
ఎలా ఉంటుంది?
అందాలూ ఆకర్షణలూ,
హంగూ ఆర్భాటాలూ,
పొంగూ పొగరూ,
ప్రదర్శనా పటాటోపాలూ,
పోటీలూ పోల్చుకోడాలూ,
సినిమాలూ షికార్లూ,
పబ్బులూ గబ్బులూ .
ఇంతటి మెనూ కింద నలిగి ఊపిరాడక,
ప్రేమెప్పుడో చచ్చూరుకుంటుంది.
కేవలం కాంక్షా, వాంఛా, ఆరాటం, అనుమానం,
ఈర్ష్యా, కోపాలే మనస్సులో తనువుల్లో నిండిపోయి ప్రేమంటే లాక్కునే వస్తువై,
ప్రేమంటే అణచివేతై,
ప్రేమంటే వేటై,
చేతుల్లో మారణాయుధంగానూ మారింది.
ప్రేమ రక్తసిక్తమైంది,
ప్రేమ చచ్చిపోయింది,
ప్రేమదోన్మాద పైశాచిక ప్రవృతికి
కడుపుకోతలూ కన్నీటి వెతలూ
కుటుంబాలనే కబలిస్తున్నాయి
ఈ విపరీత ధోరణులకు,
అబ్బాయిలనే పూర్తిగా నిందించలేం,
నిలదీయలెం.
తెలిసీ తెలియని వయసులో
అత్యుత్సాహాలకు పోయి
తాత్కాలిక ఆకర్షణలకూ ఆడంబరాలకూ
మోమాటాల పరిచయాలనూ,మనసుతో ముడిపెట్టి, అమ్మాయిలూ తెలీకుండానే
అవకాశామిస్తున్నారనడంలో
ఏమాత్రం సందేహం లేదు.(కొన్ని సంఘటనల్లో)
విపరీత మనస్కులకు ఆమాత్రం అవకాశం చాలు
పెట్రేగి పోడానికి,
ప్రేమించమని,
ప్రేమించాల్సిందేననీ,
లేకుంటే చంపేసి ఇంకెవరికీ దక్కనీయని
ఉన్మాదస్థితికి చేరడానికి.
ఎంతో ఉజ్వల భవిష్యత్తుని
నిర్ణయించుకునే అమూల్యమైన కాలాన్ని
ఇలా చవగ్గా కాల్చేసి,
బతుకుల్లో బూడిదను,
కన్నవారికి కడుపుకోతనూ మిగిలిస్తున్నారు..
బతికేది బతికించేదే ప్రేమ,
చంపేదీ చచ్చేదీ ప్రేమకాదు,
చిక్కటి చీకటిని పారద్రోలడానికి
చిరుదీపం చాలు.
మనస్సులోని తమస్సును
మాయం చేసే అంతః కాంతి
మనలోనే ఉంది
హృదయ కావాటాలెప్పుడూ
ఉదయిస్తూనే ఉండాలి.
